غروب

سلام بود و سين و انتظار. تو نبودي. من بودم و مهر و ناز و آبان. بازي بود و شيريني خنده و ياد و خاطره. يادگار آن غروب تابستان   بستان     آن.

مداد را در مي‌آورم. خط اول. چرخ مي‌خورد سرم. چرخ مي‌خورد دور سرم باد. مي‌نويسم ياد عصر يك غروب پاييز. يك جمعه‌ي بد. نفرت‌انگيز. باد بُرد، از لبم خنده. از دهانم شيريني آن تابستان. از انگشت‌م رد انگشتان‌ت   تانم     جانم.

آب بود و ابر و باد. مدادي نبود كه بنويسد « فردا سردي پاييز، لباس‌هاي گرم را بيرون خواهد كشيد». چتري نيست كه زير آن از آب و خيسي باران در امان بماني   نم     نيم.

شب بود. خيابان دراز. چشم‌ها باز. چشم‌ها سير از شوق ديدن. چشم‌ها روشن. قهوه‌اي در آن‌‌ها ريخته بود مريم من. چشم‌ها باز. خيابان دراز   راز     نماز.

يكي از علل دل‌بستگي‌ به اين دنياي الكترونيكي ايجاد ارتباط آزاد است. افراد در آن‌طرف خط كه فقط نوشته‌اي از آن‌ها مي‌بينيم و واكنش‌هايي حقيقي يا مجازي، بي هيچ ترس و دلهره، مي‌نويسند، ارتباط برقرار مي‌كنند، دل مي‌بندند، ‌اشك مي‌ريزند، مي‌خندند، دوست مي‌شوند و از اين‌كه اين ماشين الكترونيكي را موجود احمقي نمي‌بينند احساس رضايت مي‌كنند. گاهي پير مي‌شوند. گاهي دوست. گاهي پسر. گاهي دختر. دفتر خاطراتشان كه تا قبل از اين، از صندوق‌چه‌ي كمدشان بيرون نمي‌آمد، حالا جلو چشم هزاران خواننده، ورق‌زده مي‌شود. افراد از اين‌كه در اين فضا براي ارتباط برقرار كردن عده‌اي دوست دست و پا كرده‌اند، شادند. نوشته‌هاي يك‌ديگر را مي‌خوانند و در باره‌ي آن نظر مي‌دهند. كسي نگران آن نيست كه ديده شود و يا شناخته شود. چرا كه پنهان ماندن در اين فضا آسان است. فرد ممكن است هم‌زمان، با چهره‌هاي متفاوت، دوستاني براي خود دست و پا كند و آن‌چه را نمي‌تواند در دنياي واقعي و گوش‌هاي واقعي بيان كند، در اين دنياي مجازي با صداي بلند داد بزند. با هر يك از شخصيت‌هايي كه براي خود مي‌سازد قسمتي از نياز‌هاي خود را برآورده مي‌كند. از ادبيات تا شعر و سياست و نقد و خاطره. از جامعه تا بيان حالت‌هاي دروني. از ارتباطات شبانه و پارتي‌ها تا نزديكي بدن‌ها. مي‌نويسد. مي‌خواند. مي‌خندد. اشك مي‌ريزد. زندگي مي‌كند. با شخصيت‌هايي كه براي خود ساخته است. با افرادي كه دوست دارد. با رويا‌هايي كه متصور شده است. و همه‌ي اين‌ها از واكنش‌هايي سرچشمه مي‌گيرد كه در مقابل خود مشاهده مي‌كند. در اين فضا ارتباط خيلي سريع‌تر جوش مي‌خورد. مهم‌ترين مسئله در ايجاد ارتباط بين دو نفر، نزديكي افكار و يا عقيده‌هاي آن دو است. افراد مي‌توانند دوستان خود را انتخاب كنند. زيرا قبل از ايجاد رابطه‌ي دو طرفه، آن‌ها يك‌ديگر را با توجه به نوشته‌هايشان ارزيابي مي‌كنند. نوع ارتباط‌ها در اين فضا فرق كرده است. ولي فراموش نمي‌كنيم آن طرف اين ماشين و اين دنياي مجازي، انساني حقيقي است. احساس دارد. و علي‌رغم اين‌كه در نقش‌هاي گوناگون ظاهر مي‌شود، فقط و فقط يك مغز تصميم‌گيرنده است كه همه‌ي شخصيت‌هاي او را راهنمايي و هدايت مي‌كند.

مي‌نويسم ياد. ياد مي‌گيرم ميم از مهرباني. مي‌نويسم مريم. مثل مادر. سر مي‌خورد در صفحه‌ي سفيد، مداد. از كيف تو تا انگشتان من. مي‌نويسد ياد آن غروب تاريك. آن خيابان. آن آدم. آن شوق. پر مي‌كشد در هواي ياد، دل، مي‌بارد به لحظه‌ي بي‌بازگشت آن غروب،‌ ابر. « كسي به بدرقه‌ي آخرين ياد نيامد». سكوت بود و سين و تنهايي. كش‌دار. از تعميد من تا رسوايي بي‌پايان اين تن. تا مهربانِ سال‌هاي دور. تا سخن‌هاي نا گفته با آن دل، صبور. آن دل صبور. فردا، سردي هيچ پاييز و دي‌ماه‌ي، لباس‌هاي گرم را تن من نخواهد كرد. قهوه‌ي چشم‌هايم لب‌ريز از گرماست. هاه مي‌كنم لاي انگشت‌هايم. دست‌ها را به هم مي‌سايم. من مدادم را از دست داده‌ام. انگشت‌ها به سرعت سُر مي‌خورند روي صفحه‌ي كي‌بورد. پايين مي‌برند كليد‌ها را. اين صفحه‌ي سفيد پر مي‌شود از گفته‌هايي كه نگفته‌ام. مات شدم. مبهوت. انگشت در دهانم خشك.

ورق مي‌خورد. خط مي‌خورد. سُر مي‌خورد. تاب مي‌خورد. گره مي‌خورد. بيا. بياور. باور نزديك فردا را،‌ امروز، پيش چشمانم. در قهوه‌ي تلخ آن‌ها قند لب‌ مي‌ريزم. تكه تكه‌ات مي‌كنم. در ياد-باد-‌آن‌-روز‌هاي شيرين. ورق بزن اين صفحه‌ را سياه. خط بزن. سُر بخور. از نوك اشاره‌ام تا سياهي چشم‌هايي كه در چشمم ريخت. از تني كه نيم‌تنه‌ي خسته را از نفس انداخت. از تنيده‌ دست تنومندي در تنهايي تن زن. از گره دست‌هايي در گردن مرد. در خفقان فرياد شيرين. پنجه بينداز. از گره كور درد. بتاب. در روز ابري. در روز‌هاي ابري. بر بخار نشسته در پشت شيشه. بر پنجره‌ي اتاقم خيس.

گفتي مي‌روي. لرزيدم. پاييز بود و غروب و سرما و دل‌تنگي. مي‌دانستم پشت چشم‌هايت سستي پاييز نيست كه مثل كلاغ قار قار سردي دي را سر دهد. صدايت زدم. برنگشتي كه چشم‌هايت را ببينم خيست.  چشم‌هاي من را نديدي. قدم برداشتي. دور شدي. يكي. دوتا. قدم سوم. سنگين. آهسته. من همه نياز شدم و تو ناز. من در چيزي فرو رفتم. چسب‌ناك و دل‌آشوب. در اندوه.

بنويس از دوست داشتن. از نفرت. از مهرباني. از حسد. از تشنگي. از دل‌تنگي. از فراق. از مرز نا پيداي دوست دشتن و دوست نداشتن. بنويس. از غروب. از پاييز. از ماه. از پانزدهِ ديشب تا شايد همين امروز.

مداد نيست. من هستم و اين صفحه‌ي الكترونيكي و تو خواننده‌ي محبوب من. و توي محبوب من. سه سال گذشت. از عمر. چيز‌هايي ياد گرفتم. نوشتن. دوست داشتن. نوشتن. خشم‌گين شدن. نوشتن. دل‌تنگ شدن. نوشتن. خنديدن. نوشتن. رو برگرداندن. نوشتن. مهربان شدن. نوشتن. دوست شدن. نوشتن. زندگي كردن. نوشتن. صبور بودن. نوشتن. نوشتن. اگر تا آخرين خط اين آخرين نوشته، احساس بر من غلبه كرد، بدانيد پنجره‌ي اتاقم از باران خيس شده است و مهرباني‌هاي شما. مي‌خواهم خوب نگاهتان كنم. آخرين تصويري كه از شما و سه سال خاطره به ذهنم مي‌ماند، . . .

پانزده آذر هشتاد و سه تا چندم آذر هشتاد و شش. مي‌خواهم در سطر آخر اين آخرين نوشته بايستم. به همه‌‌تان خوش‌آمد بگويم. رد پا و قلم‌تان را قاب بگيرم تا به ياد ساعت‌ها و روز‌هايي كه با هم خوانديم، خاطره‌اي هميشگي داشته باشم. حضورتان را حس مي‌كنم،‌ گرم. گرم‌تر از آن‌كه با يك لايه پيراهن از سرماي غروب پاييز دست‌هايم را روي بازو‌هايم بگيرم. در آخرين سطر مي‌ايستم. يك چاي و لبخند ميهمان‌تان مي‌كنم تا يك‌يك‌تان را دعوت كنم به خانه‌ي جديد. محقر است و ساده. لباس‌هاي گرم‌تان را بپوشيد. هوا سرد است. مي‌نشينيم دور هم،‌ صميمي. آن‌قدر جمع مي‌نشينيم كه حرف‌هايمان گرممان كند.

اميد

نظـــرات

يك‌شنبه 4 آذر 1386،‌ مورچه

مي‌داني

 بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

وَالْعَصْرِ

إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ

چقدر اين سوره به من آرامش مي‌دهد.

چارشنبه 9 آبان 1386،‌ اميد

آمدي؟

تا كجا صدايت بزنم. جوابي نشونم. ايميل بزنم. جوابي نخوانم. نقاشي‌ات كنم، رويت نبينم. پيش‌ت بيايم تا… تا دورت بگردم تا كجا و لب‌خند پرده‌درت را در صورتي كه رو برگردانده از من محو كني.

تا كجا از كج و راست اين كنج به بيرون پنجره چشم بدوزم راست، كمرم خميده شود در پيچ و خم "ياد‌باد‌ آن‌روز‌هاي" نيامده، صداي در بيايد، قد راست كنم و مادر كه چادر به كمر بسته، جارو به دست خود را به پشت در برساند. در باز شود و كسي از آن در تو نيايد. انتظار بكشم و خورشيد طول حياط را بپيمايد. زردي غروب روي درخت انجير سايه اندازد. شب چشم بدوزم به آسماني كه ماهش خم ابروي تو است. شب ها را بشمارم تا صورتت قرص كامل ماه شود تا شايد تو بيايي. تا مهر شود. تمام. بعد، آبان. بعد پاييز.

تا كي در انتظار فرودت چشم بدوزم به اين ساعت و آن ساعت از اين پا به آن‌پا، از اين آدم به آن آدم. تا بيايي. بنشيني. من پرواز كنم. فرصتي دست داد، دزديده نگاهم را به صورتت بيندازم. نيم‌رخ‌ت، نيمه‌ي ماه شود. پاي‌كوبي كنم.

تا فردا يك سال ديگر مانده. تا قرص كامل پاييز چند پا بكوبانم؟

نظـــرات

چارشنبه، 2 آبان 1386، مورچه