.
.
.
.
.
.
.
چه خوب دگمه دیلیت را گذاشتند وگرنه چه کامنتی نوشته بودم.

اما حالا که دیلیت را گم کرده ام محو آن دستها هستم و هوای بارونی که می بارد و دستها ی آستین بالا زده را برای خوردن آذوقه زمستان آینده آماده می کند.

سلام
چقدر جالب نوشتی امید جان
خوشحالم که هنوز به این خوبی می نویسی....
نوشتنهای تو به آدم امید می ده
آدم رو یاد تموم اون عزیزایی می اندازه که یه سالهایی نه چندان نزدیک بودن و حالا نیستن
یاران چه غریبانه ......

سلام!

سلام
هوای اینجا همیشه گرم و بارانی با رکبار فراوان با آفتاب دلسوز دل انگیز ووووو

دستان عجیبیه!!
مثل دستان ضحاکه بعد از انکه خون ادمها را می ریخت و درد می کشید از دستاش درد می باره. رقت بار است فقط خودش می فهمد که چی می کشه شاید ....