ای خاک عالم

دیروز باتوم می زدند و گاز اشک آور. امروز شربت تعارف می کردند و شیرینی.
همان ها که چماق می خوردند شربت و شیرینی شان را هم می خوردند.

نوشته شده در مجموعه‌ي جامعه, روز‌نوشت, كوتاه

بی نشان.
نوش جانشان .
اصل لذت خوردنش بود که هر دو داشت.
مهم نیست برای چه باتوم می زدند و چماق می خوردند و یا شربت تعارف می کردند و شیرینی می خوردند. مهم احساس رضایت بود.
اميد.
وقتي ادم بشيم خدا هم مُرده.
خلود.
سلام،

از ماست که بر ماست.

ساده نویسی ات بر این صفحه اسمانی، مرا بارها بدین جا می کشاند بی انکه بر جا ماند رد پایی م از این گذرها.

شاد مانید